Zijn verhaal, in zijn eigen posts

Park verschuilt zich niet achter een gepolijst oprichtersverhaal. Hij vertelt zijn leven in lange, rauwe, Duitstalige posts, en de data laten zien naar welke hoofdstukken hij terugkeert.

Het immigrantengezin. De kern van zijn identiteit is een zelfgekozen bijnaam: Quotenchinese, letterlijk „excuus-Chinees", die hij van een scheldwoord in een ereteken verandert. Hij is namelijk de zoon van Zuid-Koreaanse immigranten. "Was Du hier siehst, sind drei Generationen einer südkoreanischen Einwandererfamilie zu Weihnachten in Österreich," schreef hij (wat je hier ziet, zijn drie generaties van een Zuid-Koreaans immigrantengezin met Kerst in Oostenrijk): "Mama als Krankenschwester. Papa als Apotheker... Und ich habe mich als Copywriter verwirklicht." (Mama verpleegster, papa apotheker, en ik heb mezelf verwezenlijkt als copywriter.) Hij ondertekent deze post, zoals zo veel, met "Dein dankbarer Quotenchinese" (je dankbare Quotenchinese).

Het dieptepuntjaar. Zijn meest navertelde hoofdstuk is een voor-en-na, van de ene Kerst tot de volgende. "Genau heute vor einem Jahr... ging es mir so," begint hij (precies een jaar geleden vandaag): "Ich bin 39 Jahre alt. Geschieden. Habe einen Sohn, den ich nicht sehen kann. Und habe das Gefühl, dass ich ein kompletter Versager bin." (39, gescheiden, met een zoon die ik niet kan zien, het gevoel een complete mislukkeling te zijn.) Dan de ommekeer: "Ich bin nach Taiwan gezogen und sehe Felix jede Woche. Ich darf wieder Papa sein." (Ik ben naar Taiwan verhuisd en zie Felix elke week. Ik mag weer papa zijn.)

Het huwelijksaanzoek in de Noordpool. Zijn allergrootste post (meer dan 2.000 likes) is het moment waarop hij in Tromsø zijn aanzoek deed: "Ich trage seit einer Woche jeden Tag IHREN Ring in meiner dicken Winterjacke," schreef hij (al een week draag ik elke dag HAAR ring in mijn dikke winterjas). "Sie, die EINE, hat Ja gesagt." (Zij, de ENE, heeft ja gezegd.)

De les die hij op de harde manier leerde. Over zijn eigen tekortkomingen als ondernemer is hij ongewoon openhartig. "Es gibt einen bestimmten Schlag Menschen, der von mir gerettet werden will," bekende hij (een bepaald slag mensen wil door mij gered worden), en hij diagnosticeerde zijn eigen "Retterkomplex" (reddercomplex) en het mantra dat hij zichzelf nu dagelijks voorhoudt: "Du bist kein Coach... Du bist Copywriter und Markenstratege. Punkt." (Je bent geen coach. Je bent copywriter en merkstrateeg. Punt.)

Eén patroon dat onze data naar boven halen en dat een gewone bio nooit zou tonen: Parks merk is geen productverhaal, het is een dankbaarheidsverhaal, verteld in de taal van de familie. In zijn posts met de meeste interactie keren steeds dezelfde tonen terug: zijn ouders, zijn zoon Felix, zijn verloofde Am, de verhuizing naar Azië, de immigrantenjeugd in Oostenrijk. Het verkopen is bijna volledig impliciet.