Zijn verhaal, in zijn eigen posts

Voor Lubin heb je geen biograaf nodig. Hij vertelt zijn eigen leven in hoofdstukken, en de data laten zien naar welke hij steeds terugkeert.

Het opstappen. De stichtingsdaad, post na post herhaald: in 2020 liet hij alles achter. "En 2020, j'ai tout quitté : mon job, mes affaires, ma vie parisienne... Je suis parti sans plan B." (In 2020 gaf ik alles op: mijn baan, mijn spullen, mijn Parijse leven... Ik vertrok zonder plan B.) De trigger, zegt hij elders, was een klein zwart bolletje dat jarenlang boven zijn schouder zweefde: "Personne ne la voyait. Moi, je ne voyais plus qu'elle." (Niemand zag het. Ik zag alleen dat nog maar.)

De uitdagingen. Wat volgde, was een bewuste jacht op ongemak. "Jungle, glace, désert : j'ai poursuivi l'inconfort," schrijft hij, met een muaythai-gevecht in Thailand, een ijsbad met Wim Hof, vrijduiken tot min 35 meter en Antarctica. Hij hield na één maand training vijf volle ronden vol in een ring en verloor op de jurybeslissing: "J'ai perdu, et je n'ai jamais été aussi fier." (Ik verloor, en ik ben nog nooit zo trots geweest.)

Het verankeren. Rond 2023 sluit het nomadenhoofdstuk. "C'est la fin de ma vie de nomade," kondigt hij aan: "Il y a 3 ans, j'étais perdu. Aujourd'hui, je pense m'être trouvé." (Drie jaar geleden was ik verloren. Vandaag denk ik mezelf gevonden te hebben.) Hij bouwt een tiny house in het bos, vindt de liefde en kiest Frankrijk boven een fiscaal vriendelijker Dubai: "plus je voyage, plus je ressens un attachement à mes racines" (hoe meer ik reis, hoe meer ik me met mijn wortels verbonden voel).

De pivot. Dan komt de post die deze hele pagina bepaalt. In februari 2026 schrijft hij "J'arrête mes 100 défis à travers le monde" (Ik stop met mijn 100 uitdagingen rond de wereld) en zegt het ronduit: "Cette phrase n'est plus vraie. Ce n'est plus moi." (Die zin klopt niet meer. Dat ben ik niet meer.) Hij is nu vader in Marseille en lanceert een bedrijf, Supranormal.

Eén detail dat onze data naar boven halen en dat een gewone biografie nooit zou zien: de regel „j'ai tout quitté pour relever 100 challenges" is geen zin, het is een franchise. Hij duikt op, bijna woord voor woord, in zijn grootste posts gedurende vier jaar op rij: de YouTube-trofeepost, de boekendeal met Albin Michel, de „ma vie est un film"-post, het bedrijfsjubileum. Volgens zijn eigen telling herhaalde hij hem "des centaines de fois". Als een verhaal werkt, laat je het niet vallen; je bouwt erop voort tot je het moment kiest om het te sluiten.