Zijn verhaal, in zijn eigen posts

Oliveira doet zich niet voor als een goeroe. Zijn meest persoonlijke posts zijn bekentenissen, en ze vertellen een samenhangend verhaal.

Het verloren jaar. Zijn oorsprong is mislukking, niet triomf. "Em 2015 eu voltei da faculdade pra casa dos pais... Foi a pior época da minha vida. De longe." ("In 2015 verhuisde ik terug van de universiteit naar het huis van mijn ouders... Het was de slechtste tijd van mijn leven. Verreweg.") Een afgestudeerde bioloog zonder ervaring, zonder perspectief: "E tinha eu: o otário." ("En toen was ik er: de verliezer.")

In diezelfde post bekeek hij een Nat Geo-documentaire over Machu Picchu en beloofde hij zichzelf dat hij er op een dag heen zou gaan, toen de kansen "0" waren.

De marketingweg naar buiten. "Foi assim que comecei a estudar marketing, há 8 anos. Tudo que tenho hoje nasceu desse caminho." ("Dat is hoe ik 8 jaar geleden begon met het bestuderen van marketing. Alles wat ik vandaag heb, is uit die weg geboren.")

Hij gelooft in het langzame proces: in de stoel zitten, een boek openen, een cursus volgen, falen, opnieuw proberen. Hij plaatst dit tegenover de cultuur van directe antwoorden van AI, waarvan hij benadrukt dat hij er fan van is, maar niet als vervanging voor het denken.

Het dieptepunt dat alleen zijn vrouw wist. De meest rauwe post die hij heeft gepubliceerd begint met: "eu vou dividir com vocês uma história que só minha esposa sabe." ("Ik ga een verhaal delen dat alleen mijn vrouw kent.")

In 2020, in een baan die hij haatte, vond hij "4 ontsnappingswegen": alcohol, sigaretten, eten en gokken. Hij dronk dagelijks, rookte twee pakjes per dag, en kwam 15 kilo aan tot 101. "Domingo à noite eu tinha vontade de chorar." ("Zondagavonden had ik zin om te huilen.")

Hij nam ontslag, trad twee weken later in dienst bij een bedrijf genaamd Azos en woog binnen vijf maanden weer 85 kilo. Zijn punt is een standpunt, geen opschepperij: een slechte baan kan je kapotmaken, en de burn-out is niet je schuld.

De droom, tien jaar te laat. In juni 2025 bereikte hij eindelijk Machu Picchu. "Terça, 10/06, eu realizei o sonho 'bobo' de 2015. 10 anos depois..." ("Dinsdag 10 juni realiseerde ik de 'dwaze' droom van 2015. 10 jaar later...") Zijn les is de zin die zijn hele filosofie van geduld-boven-hype definieert: "É impressionante como as coisas demoram anos pra acontecer do dia pra noite!" ("Het is verbazingwekkend hoe dingen er jaren over doen om van de een op de andere dag te gebeuren!")

Waarom hij überhaupt posts plaatst. Hij was ook doodsbang. "Eu também tinha medo de postar até que..." ("Ik was ook bang om te posten totdat...") In mei 2023 filmde hij zijn eerste TikTok, twijfelde er dagenlang over, en besloot toen om er opzettelijk onverzorgd uit te zien, zodat niemand hem ermee kon spotten. "Publiquei 12 vídeos. Foram 12 flopadas... O 13º viralizou. O resto é história." ("Ik deelde 12 video's. 12 flops... De 13e ging viraal. De rest is geschiedenis.")