Zijn verhaal, in zijn eigen posts

Luca vertelt zelden een netjes afgerond ontstaansverhaal. Hij vertelt het in fragmenten, bijna altijd verpakt in een grap, wat op zichzelf de meest waarheidsgetrouwe biografie is die hij heeft.

Geen universiteit, geen meesterplan. Zijn meest directe stukje zelfgeschiedenis is te vinden in een post over de vraag of succes te danken is aan vaardigheid of geluk: "non ho fatto l'università perché non ne avevo nessuna voglia. Nel garage non fondavo aziende multimilionarie, ma parcheggiavo lo scooter e ci nascondevo i pacchetti di sigarette." ("Ik ging niet naar de universiteit omdat ik er gewoon geen zin in had. In de garage richte ik geen miljoenenbedrijven op; ik parkeerde er mijn scooter en verstopte er pakjes sigaretten.")

Dat is de post, zijn hele anti-goeroethese in één alinea.

Vroeg in twijfel getrokken, en hij is het eens met de twijfelaars. Toen hij de grens van 100.000 volgers overschreed, opende hij met: "Ricordo ancora quando la mia professoressa d'arte mi diceva che non sarei arrivato da nessuna parte." ("Ik herinner me nog dat mijn kunstlerares me vertelde dat ik nooit ergens zou komen.")

In dezelfde post sluit hij af met "AD MALORA SEMPER ET COMUNQUE!", zijn terugkerende nep-Latijnse strijdkreet, en verkondigt hij wat het dichtst bij zijn manifest komt: "ridere del lavoro non è sinonimo di mancanza di professionalità, ma è letteralmente terapia di gruppo" ("lachen om werk is geen gebrek aan professionaliteit, het is letterlijk groepstherapie").

De prijs die hij weigert serieus te nemen. Toen hij bovenaan de Italiaanse ranglijst "Schrijven & Storytelling" van Favikon eindigde, was zijn feestelijke post een parodie op feestelijke posts: "Questo mi mette nella spiacevole condizione di sottoporvi un post autocelebrativo di successoh, come fanno i premi Nobel della cucciolata su LinkedIn." ("Dit brengt me in de onaangename positie dat ik u moet onderwerpen aan een zelfverheerlijkende succespost, zoals de Nobelprijswinnaars van het nest dat doen op LinkedIn.")

Die post eindigt met "AD MARADONA SEMPER", dezelfde grap, nieuwe heilige.

Eén patroon dat uit onze gegevens naar voren komt en dat een normale biografie nooit zou onthullen: Luca's kenmerkende zet is niet een herkauwd levensverhaal, maar een terugkerend doelwit. Hij hekelt de clichés van de LinkedIn-succespost telkens weer, waarbij hij zelfs een stappenplan hiervoor heeft opgesteld.

Zijn vijand is geen concurrent; het is het schrijfcliché, en hij heeft er zijn carrière van gemaakt om dit met de grond gelijk te maken.